جلد 27، شماره 10 - ( 10-1399 )
جلد 27 شماره 10 صفحات 196-186 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Mousavi Mirkalai S M, Behnam R. The Effectiveness of Shahnameh Reading and Traditional Storytelling (Naqqāli) on Self-Esteem and Aggression among Female Middle School Students. RJMS 2020; 27 (10) :186-196
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-9285-fa.html
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-9285-fa.html
موسوی میرکلائی سید مهدی، بهنام رسول. اثربخشی مداخله شاهنامهخوانی و نقالی بر عزتنفس و پرخاشگری در دانشآموزان دختر مقطع متوسطه اول. مجله علوم پزشکی رازی. 1399; 27 (10) :186-196
1- دکترای زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.،
2- استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، ارومیه، ایران ،Rasoolbehnam@cfu.ac.ir
2- استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، ارومیه، ایران ،
چکیده: (409 مشاهده)
زمینه و هدف: نوجوانی دورهای حساس در رشد هیجانی و اجتماعی است و مداخلات فرهنگی-روانشناختی بومی میتوانند در ارتقای سلامت روان آنان نقش داشته باشند. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی شاهنامهخوانی و نقالی بر عزتنفس و پرخاشگری در دانشآموزان دختر مقطع متوسطه اول انجام شد.
روش کار: این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل و مرحله پیگیری بود. جامعه آماری شامل نوجوانان دانشآموز دختر مقطع متوسطه اول در دو منطقه شهری مشهد و اصفهان بود که با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. حجم نمونه نهایی ۴۰ نفر (۲۰ نفر گروه آزمایش، ۲۰ نفر گروه کنترل) بود. مداخله شاهنامهخوانی و نقالی طی ۸ هفته و هر هفته ۲ جلسه ۱۲۰ دقیقهای اجرا شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه عزتنفس کوپراسمیت و پرسشنامه پرخاشگری باس و پری بود. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تکمتغیره تحلیل شدند. لازم به ذکر است که به دلیل ماهیت جنسیتی نمونهگیری در دسترس، نتایج این پژوهش صرفاً قابل تعمیم به نوجوانان دختر است و تعمیم به پسران نیازمند پژوهشهای جداگانه میباشد.
یافتهها: نتایج نشان داد شاهنامهخوانی و نقالی بهطور معناداری موجب افزایش عزتنفس (001/0>p، 33/0=η²) و نیز کاهش پرخاشگری (001/0>p، 65/0=η²) در نوجوانان شد. این اثرات در مرحله پیگیری یکماهه نیز پایدار بود. همچنین، در برخی خردهمقیاسهای عزتنفس و پرخاشگری، میزان اثرگذاری متفاوت بود؛ بهگونهای که بیشترین تغییرات در مؤلفههای عزتنفس عمومی (006/0>p، 35/0=η²) و عزتنفس خانوادگی (007/0>p، 34/0=η²) مشاهده شد، در حالی که مداخله بر عزتنفس تحصیلی و اجتماعی تأثیر معناداری نداشت. در خصوص پرخاشگری، اگرچه نمره کل کاهش معناداری نشان داد، اما در تحلیل تکمتغیره، اثر مداخله بر خردهمقیاسهای جداگانه به سطح معناداری نرسید که نشاندهنده تأثیر همزمان مداخله بر ابعاد مختلف پرخاشگری است.
نتیجهگیری: شاهنامهخوانی و نقالی بهعنوان یک مداخله فرهنگی-هنری بومی، میتواند روشی مؤثر برای ارتقای سرمایههای روانشناختی مثبت و کاهش رفتارهای پرخاشگرانه در نوجوانان دختر باشد. بهکارگیری این روش در مدارس و مراکز فرهنگی-درمانی پیشنهاد میشود.
روش کار: این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل و مرحله پیگیری بود. جامعه آماری شامل نوجوانان دانشآموز دختر مقطع متوسطه اول در دو منطقه شهری مشهد و اصفهان بود که با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. حجم نمونه نهایی ۴۰ نفر (۲۰ نفر گروه آزمایش، ۲۰ نفر گروه کنترل) بود. مداخله شاهنامهخوانی و نقالی طی ۸ هفته و هر هفته ۲ جلسه ۱۲۰ دقیقهای اجرا شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه عزتنفس کوپراسمیت و پرسشنامه پرخاشگری باس و پری بود. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تکمتغیره تحلیل شدند. لازم به ذکر است که به دلیل ماهیت جنسیتی نمونهگیری در دسترس، نتایج این پژوهش صرفاً قابل تعمیم به نوجوانان دختر است و تعمیم به پسران نیازمند پژوهشهای جداگانه میباشد.
یافتهها: نتایج نشان داد شاهنامهخوانی و نقالی بهطور معناداری موجب افزایش عزتنفس (001/0>p، 33/0=η²) و نیز کاهش پرخاشگری (001/0>p، 65/0=η²) در نوجوانان شد. این اثرات در مرحله پیگیری یکماهه نیز پایدار بود. همچنین، در برخی خردهمقیاسهای عزتنفس و پرخاشگری، میزان اثرگذاری متفاوت بود؛ بهگونهای که بیشترین تغییرات در مؤلفههای عزتنفس عمومی (006/0>p، 35/0=η²) و عزتنفس خانوادگی (007/0>p، 34/0=η²) مشاهده شد، در حالی که مداخله بر عزتنفس تحصیلی و اجتماعی تأثیر معناداری نداشت. در خصوص پرخاشگری، اگرچه نمره کل کاهش معناداری نشان داد، اما در تحلیل تکمتغیره، اثر مداخله بر خردهمقیاسهای جداگانه به سطح معناداری نرسید که نشاندهنده تأثیر همزمان مداخله بر ابعاد مختلف پرخاشگری است.
نتیجهگیری: شاهنامهخوانی و نقالی بهعنوان یک مداخله فرهنگی-هنری بومی، میتواند روشی مؤثر برای ارتقای سرمایههای روانشناختی مثبت و کاهش رفتارهای پرخاشگرانه در نوجوانان دختر باشد. بهکارگیری این روش در مدارس و مراکز فرهنگی-درمانی پیشنهاد میشود.
نوع مطالعه: مروري |
موضوع مقاله:
فیزیوتراپی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
