جلد 31، شماره 1 - ( 1-1403 )
جلد 31 شماره 1 صفحات 12-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Research code: 01
Ethics code: IR.IAU.KERMAN.REC.1403.053
Clinical trials code: 01
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Mohammadi S, Molayi Zarandi H, Khosropour F. Designing a Model of Marital Cohesion Based on Attachment Styles and Differentiation of Self in Couples Referring to Family Counseling Clinics in Kerman. RJMS 2024; 31 (1) :1-12
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-8856-fa.html
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-8856-fa.html
محمدی سارا، ملایی زرندی حمید، خسروپور فرشید. طراحی مدل انسجام زناشویی براساس سبکهای دلبستگی، تمایز یافتگی در زوجین مراجعهکننده به کلینیکهای مشاوره خانواده شهر کرمان. مجله علوم پزشکی رازی. 1403; 31 (1) :1-12
سارا محمدی1 
، حمید ملایی زرندی*2 ، فرشید خسروپور3
، حمید ملایی زرندی*2 ، فرشید خسروپور3
1- دانشجوی دکتری، گروه آموزشی روانشناسی، واحد زرند، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران،
2- استادیار، گروه آموزشی روانشناسی، واحد زرند، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران ،hamid.molayi@gmail.com
3- استادیار، گروه آموزشی روانشناسی، واحد زرند، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران،
2- استادیار، گروه آموزشی روانشناسی، واحد زرند، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران ،
3- استادیار، گروه آموزشی روانشناسی، واحد زرند، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران،
چکیده: (1004 مشاهده)
زمینه و هدف: زوجین به دلیل مسائلی که در زندگی زناشویی برایشان اتفاق میافتد و با توجه به نحوه نگرش آنها نسبت به قضایا، مسائل، مشکلات و حوادثی که با آن روبهرو میشوند، سلامت جسم و روان خود را تحت تأثیر قرار میدهند. لذا هدف از انجام این پژوهش، طراحی مدل انسجام زناشویی بر اساس سبکهای دلبستگی و تمایزیافتگی در زوجین مراجعهکننده به کلینیکهای مشاوره خانواده شهر کرمان در سال 1402 بود.
روش کار: پژوهش حاضر از نوع طرحهای همبستگی مبتنی بر روش مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری کلیه مراجعهکنندگان به کلینیکهای مشاوره خانواده شهر کرمان در بازه زمانی شش ماه اول (بهار و تابستان) سال 1402 بوده است. برای محاسبه حجم نمونه به ادبیات پژوهشی مرتبط با روش آماری SEM مراجعه شد و با در نظر گرفتن نظریه تاپاچنیک و فیدل (2007)، حجم نمونه 386 نفر که شرایط ورود به تحلیل را داشتند انتخاب گردید که از هشت کلینیک روانشناختی شهر کرمان به شیوه نمونهگیری خوشهای تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تمایزیافتگی اسکورون (2000)، مقیاس انسجام زناشویی گراهام اسپانیر (1976) و پرسشنامه دلبستگی بزرگسال هازن و شیور (1987) بود. برای تجزیهوتحلیل دادهها در بخش آمار استنباطی و بررسی فرضیههای پژوهش، از روش معادلات ساختاری و با استفاده از نرمافزار AMOS بهره گرفته شد.
یافتهها: نتایج نشان دهنده رابطه معنادار بین سبکهای دلبستگی ایمن با انسجام زناشویی است. با توجه به مثبت بودن ضریبهای مسیر، این رابطهها از نوع افزایشی (مستقیم) است. همچنین رابطه معنادار و کاهشی (معکوس) میان سبکهای دلبستگی ناایمن با انسجام زناشویی، سبکهای دلبستگی دوسوگرا با انسجام زناشویی و تمایز یافتگی با انسجام زناشویی برقرار بود.
نتیجهگیری: به طور کلی میتوان بیان نمود که مدل پیشنهادی پژوهش نشان میدهد که ارتقای امنیت دلبستگی و تقویت مهارتهای تمایزیافتگی میتواند بهعنوان راهبردی کلیدی در مداخلات مشاورهای برای افزایش انسجام زناشویی و پیشگیری از طلاق عاطفی مورد توجه قرار گیرد. بنابراین طراحی برنامههای آموزشی و درمانی با محوریت اصلاح الگوهای دلبستگی و رشد تمایزیافتگی، گامی مؤثر در بهبود سلامت روان خانواده و تحکیم روابط زوجین خواهد بود.
روش کار: پژوهش حاضر از نوع طرحهای همبستگی مبتنی بر روش مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری کلیه مراجعهکنندگان به کلینیکهای مشاوره خانواده شهر کرمان در بازه زمانی شش ماه اول (بهار و تابستان) سال 1402 بوده است. برای محاسبه حجم نمونه به ادبیات پژوهشی مرتبط با روش آماری SEM مراجعه شد و با در نظر گرفتن نظریه تاپاچنیک و فیدل (2007)، حجم نمونه 386 نفر که شرایط ورود به تحلیل را داشتند انتخاب گردید که از هشت کلینیک روانشناختی شهر کرمان به شیوه نمونهگیری خوشهای تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تمایزیافتگی اسکورون (2000)، مقیاس انسجام زناشویی گراهام اسپانیر (1976) و پرسشنامه دلبستگی بزرگسال هازن و شیور (1987) بود. برای تجزیهوتحلیل دادهها در بخش آمار استنباطی و بررسی فرضیههای پژوهش، از روش معادلات ساختاری و با استفاده از نرمافزار AMOS بهره گرفته شد.
یافتهها: نتایج نشان دهنده رابطه معنادار بین سبکهای دلبستگی ایمن با انسجام زناشویی است. با توجه به مثبت بودن ضریبهای مسیر، این رابطهها از نوع افزایشی (مستقیم) است. همچنین رابطه معنادار و کاهشی (معکوس) میان سبکهای دلبستگی ناایمن با انسجام زناشویی، سبکهای دلبستگی دوسوگرا با انسجام زناشویی و تمایز یافتگی با انسجام زناشویی برقرار بود.
نتیجهگیری: به طور کلی میتوان بیان نمود که مدل پیشنهادی پژوهش نشان میدهد که ارتقای امنیت دلبستگی و تقویت مهارتهای تمایزیافتگی میتواند بهعنوان راهبردی کلیدی در مداخلات مشاورهای برای افزایش انسجام زناشویی و پیشگیری از طلاق عاطفی مورد توجه قرار گیرد. بنابراین طراحی برنامههای آموزشی و درمانی با محوریت اصلاح الگوهای دلبستگی و رشد تمایزیافتگی، گامی مؤثر در بهبود سلامت روان خانواده و تحکیم روابط زوجین خواهد بود.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
