Research code: A-10-7975-1
Ethics code: نویسنده متعد می ود تا قبل از چاپ نهایی کد اخلاق را تحویل
Clinical trials code: 1234
1- دانشجوی دکتری، گروه جامعه شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران،
2- استاد، گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران ، navabakhsh@Srbiau.ac.ir
3- دانشیار، گروه مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران جنوب، تهران، ایران،
چکیده: (2257 مشاهده)
زمینه و هدف: بازی اهمیت کمتری از ورزش برای اطفال نداشته و غریزه و طبیعت آنها است. یک کودک سالم را تنها بدون حرکت، بدون سرگرمی و بیکار نمیتوان یافت لذا هدف از این پژوهش بررسی تاثیر بازی درمانی بر جامعه پذیری کودکان کار و خیابان بود.
روش کار: این تحقیق از نوع نیمه تجربی و طرح پیشآزمون-پسآزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری، کودکان کار و خیابان منطقه ۱۲ تهران بودند که تعداد 40 کودک دختر در رده سنی ۸ تا ۱۱ سال به شیوه در دسترس از دوخانه کودک برای انجام این پژوهش در نظر گرفته شد. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه مقبولیت اجتماعی فـورد و رابین (1970) بود که شکل اصلی این مقیـاس 28 پرسـش دارد و فـورد و رابین، به منظور اندازه گیری نیاز بـه تأییـد اجتمـاعی در کودکان آن را ساختهاند. دامنۀ نمرات آن از 0 تا 28 است. آنها همسانی درونی را برای کودکان دبستانی دختر و پسر به ترتیب ۸۴/۰ و ۷۹/۰ گزارش کردند و پایایی به روش بازآزمـایی پـس از پنج هفته 58/0 به دست آمد. اعتبار همزمان پرسشنامه را نیـز براساس بهره هوش کلامی محاسبه کردند که همبستگی معنادار دو متغیــر را نشــان مــیدهــد. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون تی گروههای مستقل استفاده شد.
یافتهها: یافتههای پژوهش نشان داد که بازی درمانی بر جامعه پذیری کودکان کار و خیابان تاثیر معناداری دارد و در حوزه اختلالات و مشکلات روانشناختی میتواند بهمثابه یک درمان مؤثر کاربرد داشته باشد.
نتیجهگیری: نتیجه نهایی از این تحقیق این است که با استفاده از بازی درمانی و طراحی و اجرای تمرینات مختلف ورزشی به بهبود وضعیت روانشناختی کودکان کار کمک شایانی خواهد شد.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی