جلد 30، شماره 3 - ( 3-1402 )                   جلد 30 شماره 3 صفحات 282-267 | برگشت به فهرست نسخه ها

Research code: 0
Ethics code: 0
Clinical trials code: 0

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Morovati H, Zabihiyeganeh M. Ostesarcopenia: Epidemilogy, Diagnosis, Treatment. RJMS 2023; 30 (3) :267-282
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-7650-fa.html
مروتی هاوری، ذبیحی یگانه مژده. استئوسارکوپنی (Osteosarcopenia): اپیدمیولوژی، تشخیص و درمان-حقایق و آمار. مجله علوم پزشکی رازی. 1402; 30 (3) :267-282

URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-7650-fa.html


فوق تخصص بیماری‌های روماتولوژی مرکز تحقیقات بازتوانی استخوان و مفاصل، بیمارستان شفا یحیاییان، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران ، mozhdehzabihi@gmail.com
چکیده:   (504 مشاهده)

استئوسارکوپنی، {وجود استئوپنی/ استئوپروزیس و سارکوپنی} یک غول سالخوردگی نوظهور است که بار سلامتی جهانی و جدی دارد. آخرین مطالعات در زمینه شیوع، تشخیص و درمان استئوسارکوپنی بررسی شد.
شیوع استئوسارکوپنی در جامعه مسن­ ساکن در خانه بیشتر است. بیشترین میزان شیوع آن در افراد با سابقه ی شکستگی مشاهده شده است. فاکتورهای خطر مربوط به استئوسارکوپنی شامل سن بالاتر ، عدم فعالیت فیزیکی ، شاخص توده بدنی پایین ، و توده چربی بیشتر می باشد.این افراد وضعیت تغذیه ضعیف­تری درمقایسه با افراد مبتلا به استئوپروزیس یا سارکوپنی به تنهایی داشتند، همچنین مبتلایان در مقایسه با افراد غیرمبتلا ظرفیت عملکردی ضعیف تر و اختلال تعادل بیشتری داشتند. در مقایسه با افراد غیرمبتلا  احتمال افتادن و سقوط و شکستگیهای بیشتر و مرگ زودهنگامتر بالاتر است.
انتظار می‌رود که این سندروم در شرایط مرتبط با افزایش سن و ابتلا به بیماری پیشرفت کند که احتمالاً ناشی از زوال سیستم ایمنی ناشی از افزایش سن همگام با افزایش بیتحرکی، چاقی و نفوذ چربی به استخوان و عضله است. شواهد نشان میدهد که پاتوفیزیولوژی استئوسارکوپنی شامل پلی مورفیسمهای ژنتیکی، کاهش وزن گذاری مکانیکال و اختلال در عملکرد غدد درونریز و همچنین تغییر در اثر متقابل بین ماهیچه، استخوان و سلولهای چربی است. در غربالگری استئوسارکوپنی پزشکان باید روشهای تصویربرداری، توان عملکردی فرد، سابقه پزشکی و فاکتورهای خطررا مدنظر قرار گیرند. درمان شامل داروهای استئوپروتیک در صورت وجود اندیکاسیون، و همچنین ورزشهای مقاومتی پیشرونده و تعادلی  باشد. برای دستیابی به حداکثر سلامت اسکلتی-عضلانی، توصیههای نیز باید در نظر گرفته شود. تشخیص و درمان استئوسارکوپنی بخشی از مراقبت بهداشتی روتین در آینده خواهد بود. برای بهتر ساختن نتایج درمان، مطالعات بیشتری از نظر اتیولوژی و بیومارکرها و درمان‌های هدفمند لازم است.
 

متن کامل [PDF 1409 kb]   (67 دریافت)    
نوع مطالعه: مروري | موضوع مقاله: بیماریهای داخلی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2024 CC BY-NC 4.0 | Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb