جلد 33، شماره 1 - ( 1-1405 )
جلد 33 شماره 1 صفحات 10-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.TNB.REC.1404.394
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Ghorbannia M R, Jafari A. Effectiveness of Group Supportive Psychotherapy Training on Anxiety, Hope, and Psychological Adjustment in Mothers of Children with Autism. RJMS 2026; 33 (1) :1-10
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-9292-fa.html
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-9292-fa.html
قرباننیا محمدرضا، جعفری علیرضا. اثربخشی آموزش روان درمانی حمایتی گروهی بر اضطراب امید و سازگاری روانشناختی مادران دارای کودک اوتیسم. مجله علوم پزشکی رازی. 1405; 33 (1) :1-10
1- گروه روانشناسی بالینی، واحد بینالمللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، کیش، ایران،
2- گروه روانشناسی بالینی، واحد بینالمللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، کیش، ایران ،dr.a.jafari@iau.ac.ir
2- گروه روانشناسی بالینی، واحد بینالمللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، کیش، ایران ،
چکیده: (108 مشاهده)
زمینه و هدف: اختلال اوتیسم به دلیل ماهیت مزمن و تأثیر گستردهای که بر عملکرد خانواده دارد، معمولاً با افزایش فشارهای روانی و مشکلات هیجانی در والدین، بهویژه مادران همراه است. در این میان، مداخلات روانشناختی گروهی مانند رواندرمانی حمایتی میتواند نقش مؤثری در کاهش اضطراب و ارتقای امید و سازگاری روانشناختی این مادران ایفا کند. لذا این پژوهش با هدف اثربخشی آموزش روان درمانی حمایتی گروهی بر اضطراب امید و سازگاری روانشناختی مادران دارای کودک اوتیسم انجام شد.
روش کار: با توجه به موضوع پژوهش، پژوهش حاضر از نوع نیمهتجربی است. جامعه مورد پژوهش در این تحقیق تمام مادران دارای کودکان اوتیسم در سال 1403 شهر مشهد بود. حجم نمونه در این پژوهش 30 نفر بود که به صورت نمونهگیری در دسترس انتخاب خواهند شد و در دو گروه 15 نفری آزمایش و 15 نفری کنترل به صورت تصادفی جایگزین شد. گروه آزمایش در 8 جلسه آموزش دیدند و گروه کنترل هیچگونه آموزشی دریافت نکرد. دادهها به وسیله پرسشنامههای امید به زندگی اشنایدر (1991)، اضطراب بک (1988) و سرسختی روانشناختی اهواز (1377) به دست آمد. دادهها به روش آماری تحلیل کوواریانس تحلیل شد.
یافتهها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل اثر پیشآزمون، بین گروه آزمایش و کنترل از نظر متغیرهای اضطراب، امید به زندگی و سازگاری روانشناختی تفاوت معناداری وجود دارد (050/>p). یافتهها نشان داد این مداخله موجب کاهش معنادار اضطراب و افزایش معنادار امید به زندگی و سازگاری روانشناختی در مادران دارای کودک اوتیسم شده است. همچنین اندازه اثر (مجذور اتا) نشان داد که بخش قابل توجهی از تغییرات متغیرها ناشی از اثر گروه بوده است؛ بهطوریکه برای اضطراب 72 درصد، برای امید به زندگی 57 درصد و برای سازگاری روانشناختی 54 درصد از واریانس متغیرها توسط مداخله تبیین شد.
نتیجهگیری: به طور کلی میتوان نتیجه گرفت که رواندرمانی حمایتی گروهی میتواند به عنوان یک رویکرد کاربردی و قابل اجرا در مراکز مشاوره، کلینیکهای روانشناسی و برنامههای توانبخشی خانوادههای دارای کودک اوتیسم مورد استفاده قرار گیرد و نقش مهمی در ارتقای سلامت روان مادران و بهبود کیفیت زندگی آنان ایفا کند.
روش کار: با توجه به موضوع پژوهش، پژوهش حاضر از نوع نیمهتجربی است. جامعه مورد پژوهش در این تحقیق تمام مادران دارای کودکان اوتیسم در سال 1403 شهر مشهد بود. حجم نمونه در این پژوهش 30 نفر بود که به صورت نمونهگیری در دسترس انتخاب خواهند شد و در دو گروه 15 نفری آزمایش و 15 نفری کنترل به صورت تصادفی جایگزین شد. گروه آزمایش در 8 جلسه آموزش دیدند و گروه کنترل هیچگونه آموزشی دریافت نکرد. دادهها به وسیله پرسشنامههای امید به زندگی اشنایدر (1991)، اضطراب بک (1988) و سرسختی روانشناختی اهواز (1377) به دست آمد. دادهها به روش آماری تحلیل کوواریانس تحلیل شد.
یافتهها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل اثر پیشآزمون، بین گروه آزمایش و کنترل از نظر متغیرهای اضطراب، امید به زندگی و سازگاری روانشناختی تفاوت معناداری وجود دارد (050/>p). یافتهها نشان داد این مداخله موجب کاهش معنادار اضطراب و افزایش معنادار امید به زندگی و سازگاری روانشناختی در مادران دارای کودک اوتیسم شده است. همچنین اندازه اثر (مجذور اتا) نشان داد که بخش قابل توجهی از تغییرات متغیرها ناشی از اثر گروه بوده است؛ بهطوریکه برای اضطراب 72 درصد، برای امید به زندگی 57 درصد و برای سازگاری روانشناختی 54 درصد از واریانس متغیرها توسط مداخله تبیین شد.
نتیجهگیری: به طور کلی میتوان نتیجه گرفت که رواندرمانی حمایتی گروهی میتواند به عنوان یک رویکرد کاربردی و قابل اجرا در مراکز مشاوره، کلینیکهای روانشناسی و برنامههای توانبخشی خانوادههای دارای کودک اوتیسم مورد استفاده قرار گیرد و نقش مهمی در ارتقای سلامت روان مادران و بهبود کیفیت زندگی آنان ایفا کند.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
