جلد 19، شماره 105 - ( 12-1391 )                   جلد 19 شماره 105 صفحات 53-46 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Ziaei M, Tabatabai Ghomshe S F, Mokhtarinia H R, Maghsoudipor M, Hamzeiyan Ziyarani M. The effect of change in the design of shoe's sole on the human stability during walking. , RJMS. 2013; 19 (105) :46-53
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-2400-fa.html
ضیائی منصور، طباطبایی قمشه سید فرهاد، مختاری نیا حمیدرضا، مقصودی پور مریم، حمزئیان زیارانی مصطفی. تاثیر تغییر در طراحی تخت کفش بر پایداری انسان در حین راه رفتن. ، مجله علوم پزشکی رازی. 1391; 19 (105) :46-53

URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-2400-fa.html


1- دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه
2- دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی،
3- موسسه آموزش عالی کار قزوین،
چکیده:   (9219 مشاهده)
 

زمینه و هدف: کفش تنها محل تماس پا با زمین است و هر تغییری در آن بر روی ثبات بدن و کنترل تعادل فرد در حین راه­رفتن اثر مستقیم می­گذارد. ریسک لغزیدن و افتادن مربوط به جنس کفش، ویژگی­های سطح راه­ رفتن و طراحی هندسی تخت کفش می­باشد. هدف این تحقیق سنجش تاثیر عمق­های مختلف شیار تخت کفش بر روی پایداری حین راه­رفتن بر روی دو سطح خشک و لغزنده می­باشد.

 

روش کار: در این مطالعه نیمه­تجربی، 22 مرد جوان با میانگین سنی 43/3±5/24 سال با کفش استاندارد آکسفورد با سه عمق متفاوت شیارهای تخت کفش بر روی دو سطح خشک و لیز راه رفتند و در کل 6 حالت مختلف آزمایش را انجام دادند. داده­ها با استفاده از دو دستگاه آنالیز حرکت و صفحه نیرو جمع­آوری گردید. فرکانس نوسانات مفصل مچ پا و ضریب اصطکاک به عنوان معیارهای میزان پایداری مورد محاسبه قرار گرفتند.  آزمون­ آماری مورد استفاده شامل تی­زوجی بود.

 

یافته­ها: نتایج نشان داد که بر روی هر دو سطح خشک و لیز، افزایش عمق شیارهای تخت کفش منجر به افزایش ضریب اصطکاک بین کفش و سطح و کاهش نوسانات مفصل مچ پا در حین راه رفتن می­شود (05/0p<). همچنین ضریب اصطکاک بر روی سطح لیز به طور معناداری کمتر از سطح خشک بود (01/0p<). 

 

نتیجه­گیری: هدف این مطالعه یافتن عمق شیاری برای پایداری بهینه بوده و با توجه به سه عمق شیار تخت کفش مورد آزمایش، به نظر می­رسد عمق شیار 5 میلی متر برای کاهش نوسانات مفصل مچ پا و افزایش اصطکاک مناسب‌تر می­باشد.

 
متن کامل [PDF 699 kb]   (3301 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فیزیوتراپی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 CC BY-NC-SA 4.0| Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb