iumssj
نسخه زودآیند برای شماره آذر                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


دانشگاه علوم پزشکی ایران ، fnajdmazhar@yahoo.com
چکیده:   (108 مشاهده)
چکیده
زمینه و هدف: دررفتگی پری لونیت  و شکستگی-دررفتگی پری لونیت آسیبهای نادری هستند که درمان آنها در خیلی از موارد، بخصوص اگر با تاخیر انجام شود، می تواند مشکل و چالش بر انگیز باشد. در این مطالعه نتایج استفاده از روش دومرحله ای که بر پایه کارگذاری یک اکسترنال فیکساتور با قابلیت دیسترکشن (مرحله اول) و انجام مرحله نهایی جراحی بعد از سه الی چهار هفته (مرحله دوم) است در این بیماران مورد بررسی قرار گرفت.
روش کار: تعداد 7 بیمار که با روش دومرحله ای ذکر شده مورد درمان قرار گرفتند در این مطالعه گذشته نگر وارد شدند. معیارهای ارزیابی نتیجه شامل: ارزیابی درد با استفاده از مقیاس Visual Analogue Scale (VAS)، ارزیابی عملکرد مچ  دست با استفاده از مقیاس) Disabilities of the Arm, Shoulder, and Hand (DASH، ارز
یابی قدرت Gripو Pinch و ارزیابی دامنه حرکتی مفصل رادیوکارپال  و همینطور آرتروز در مفاصل مچ بود.
یافته ها: متوسط زمان گذشته از آسیب 4.9±7ماه بود. مدت زمان پیگیری بیماران به طور متوسط  10.7±16.8 ماه بود. قدرت Grip دست درگیر بطور متوسط 82.1 دست سالم بود. قدرت Pinch  دست درگیر به طور متوسط 82.5  درصد دست سالم بود. دامنه حرکتی مفصل رادیوکارپال دست درگیر در فلکسیون/ اکستنسیون بطور متوسط 49.6 درصد دست سالم و در انحراف به سمت اولنار/رادیال 64.6 درصد دست سالم بود. میانگین VAS و DASH بیماران به ترتیب 4.1 و 28.5 بود. جوش نخوردگی اسکافوئید و آرتروز مفصل رادیوکارپال هر کدام در یک بیمار دیده شد.
نتیجه گیری: با توجه به نتایج قابل قبول بیماران این مطالعه، استفاده از روش دو مرحله ای در درمان بیماران با آسیبهای پری لونیت قدیمی توصیه می شود.
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: ارتوپدی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb