جلد 8، شماره 24 - ( 6-1380 )                   جلد 8 شماره 24 صفحات 142-145 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Torkaan F, Raayegani S, Bahrami M. CERVICAL ROOT LESION AND PERIPHERAL NERVE INJURY IN IRANIAN WRESTLERS. RJMS. 2001; 8 (24) :142-145
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-329-fa.html
ترکان فرزانه، رایگانی سیدمنصور، بهرامی محمدحسن. بررسی آسیب ریشه‌های عصبی گردن و درگیری اعصاب محیطی اندام فوقانی در کشتی‌گیران حرفه‌ای ایران . مجله علوم پزشکی رازی. 1380; 8 (24) :142-145

URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-329-fa.html


چکیده:   (6191 مشاهده)

    ضایعات ورزشی رشته‌ کشتی با توجه به توسعه روز افزون این رشته رو به تزاید می‌باشد. این تحقیق با توجه به بومی بودن این رشته در کشور ایران و عدم وجود مطالعه دقیق و علمی پیرامون میزان آسیب ریشه‌های عصبی گردن و درگیری اعصاب محیطی در این رشته (که پس از آسیب زانو در مرتبه دوم قرار دارد) انجام پذیرفت. در این تحقیق به بررسی فراوانی این نوع آسیب در کشتی‌گیران حرفه‌ای ایران پرداخته شد و رابطه احتمالی بین شیوع این آسیبها و سابقه اشتغال به کشتی و نیز آسیب‌دیدگی قبلی گردن تحت بررسی قرار گرفت. پس از ارزیابی اولیه 40 کشتی‌گیر حرفه‌ای (با سابقه حداقل 10 سال کشتی) بوسیله معاینات بالینی و بررسیهای الکترودیاگنوستیک و سپس بررسی 21 نفر از آنان با استفاده از MRI ستون فقرات ناحیه گردن نتایج ذیل بدست آمد: 1- 45% افراد مورد مطالعه دچار ضایعه مزمن ریشه عصبی گردن بودند. 2- ارتباط آماری معنی‌داری بین سن کشتی‌گیران، مدت اشتغال آنان به کشتی و نیز آسیب دیدگی قبلی گردن با ضایعه فعلی ریشه عصبی گردن وجود نداشت.3- اختصاصی بودن ( specifity ) MRI در این ارزیابی 67/41% و حساسیت ( sensetivity ) آن 100% بود. 4- با استفاده از نتایج MRI در گروه مورد مطالعه، تغییرات دژنراتیو ( degenerative ) در 61% موارد، بیرون زدگی دیسک ( protrusion ) در 28% موارد، تنگی کانال نخاعی در 19% موارد و خروج دیسک ( extrusion ) در 9% موارد مشاهده شد. 5- شایعترین ریشه عصبی درگیر در الکترودیاگنوز ریشه عصبی ششم گردنی( C6 ) بشکل دو طرفه بود. در بررسی بوسیله MRI نیز ریشه عصبی ششم گردنی بیشترین درگیری را نشان داد. 6- 5/27% افراد تحت مطالعه دچار آسیب عصب محیطی اندام فوقانی بودند و از این میان سندرم کارپال تونل دوطرفه با 15% و سپس درگیری عصب اولنار در آرنج با 5/12% بیشترین آمار را بخود اختصاص دادند. 7- رابطه آماری معنی‌داری بین آسیب عصب اولنار و آسیب‌دیدگی قبلی آرنج وجود داشت. 8- 5/54% موارد آسیبهای عصب محیطی فوقانی همراه درگیری ریشه عصبی گردن بود.

متن کامل [PDF 278 kb]   (2790 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي |

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb