جلد 13، شماره 53 - ( 10-1385 )                   جلد 13 شماره 53 صفحات 185-195 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Najafzadeh N, Nobakht M, Jameii S, Tabatabaii P, Rastgar T, Mohammadzadeh F. The Effects of Tamoxifen on Ultrastructure and the Number of Hippocampal Cells in Rat’s Fetus and Neonate . RJMS. 2007; 13 (53) :185-195
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-664-fa.html
نجف‌زاده نوروز، نوبخت ملیحه، جامعی سید بهنام‌الدین، طباطبایی پروانه، رستگار طیبه، محمدزاده فرزانه. اثرات تاموکسیفن بر فراساختار و تعداد سلولهای هیپوکامپ جنین و نوزاد The Effects of Tamoxifen on Ultrastructure and the Number of Hippocampal Cells in Rat’s Fetus and Neonate . مجله علوم پزشکی رازی. 1385; 13 (53) :185-195

URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-664-fa.html


چکیده:   (5224 مشاهده)

    زمینه و هدف: استروییدهای مادری، اثرات گوناگونی بر روی تکامل مغز دارند. تاموکسیفن، به عنوان آنتاگونیست استروژن در مغز باعث مرگ سلولی در سلولهای هیپوکامپ در حال تکامل موش صحرایی می‌گردد. استروژن تاثیر مهمی بر روند اعمال شناخت، یادگیری، پیری، آنژیوژنزیس، نوروژنزیس و حفاظتی نورون‌ها دارد. در این مطالعه، اثر تاموکسیفن به عنوان آنتاگونیست استروژن بر فرا ساختمان و مورفولوژی هیپوکامپ در حال تکامل موش صحرایی بررسی شد. روش بررسی: در این بررسی که از نوع تجربی بوده است، 12 دسته موش صحرایی، در 3 گروه کنترل، تجربی و sham مورد مطالعه قرار گرفتند که در هر گروه، 4 رده سنی، شامل جنین فول ترم(E22)، نوزاد یک روزه(P1)، یک هفته‌(P7) و سه هفته(P21) مورد آزمایش قرار گرفت. تزریق تاموکسیفن در حلال پروپیلن گلیکول، 2 روز قبل از زایمان، روزی 2 بار انجام گرفت و پس از طی پروسه‌های لازم، نواحی مختلف Subiculum، D.G، CA3 و CA1 هیپوکامپ، به وسیله میکروسکوپ نوری و الکترونی مطالعه گردید. جهت آنالیز داده‌ها از آزمون آماری ANOVA و T-Test استفاده گردید که 05/0Pvalue< اختلاف آماری معنی‌داری را نشان می‌دهد. یافته‌ها: نتایج مشخص می‌سازد که تراکم سلولی در نواحی CA1 و سابیکولوم هیپوکامپ، کاهش می‌یابد و الکترومیکروگراف‌ها، پیکنوزه شدن هسته، متراکم شدن و حاشیه‌ای شدن کروماتین‌ها، پارگی غشا هسته، متورم شدن میتوکندری‌ها و تغییر ساختار کریستا در میتوکندری را، عمدتاً در نواحی CA1 و سابیکولوم نشان می‌دهند. بیش‌ترین میزان تغییرات در مراحل اولیه تکامل یعنی جنین فول ترم و نوزاد یک روزه مشاهده می‌گردد. نتیجه‌گیری: با توجه به اثر استروژن روی نوروژنزیس، تزریق تاموکسیفن باعث تغییراتی در رشد سلولهای پیرامیدال هیپوکامپ می‌گردد. زمان پایداری تاثیر تاموکسیفن، نقش موثری در این مطالعه داشته است که با توجه به رشد حداکثر این سلولها در روزهای آخر جنینی و روز اول تولد، بیش‌ترین تغییرات در این روزها حاصل می‌گردد.

متن کامل [PDF 1204 kb]   (1307 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: علوم تشریحی

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb