fa تأثیر تمرینات مقاومتی بر بیان PPARy در بافت چربی زیرپوستی موش‌های دیابتی شده با رژیم غذایی پرچرب و استرپتوزوتوسین فیزیولوژی ورزش Exercise Physiology پژوهشي Research <strong><span style="color:#0070C0;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">زمینه و هدف: </span></span></span></strong><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">مطالعات ژنتیکی از </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PPARy</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;"> به عنوان مؤلفه ژنتیکی مؤثر در بروز و شدت دیابت نوع 2 حمایت نموده‌اند. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر تمرینات مقاومتی بر بیان </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PPARy</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;"> در بافت چربی زیرپوستی، مقاومت انسولین، گلوکز و سطوح انسولین سرم در موش‌های دیابتی نوع 2 انجام گرفت.</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;"></span></span></span><br> <strong><span style="color:#0070C0;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">روش کار:</span></span></span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">در این مطالعه تجربی-کاربردی </span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">14 سر موش نر ویستار دیابتی شده 10 هفته‌ای توسط رژیم غذایی پرچرب + </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">STZ</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;"> به شیوه تصادفی به گروه‌های ورزش (7=</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">n</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">) و کنترل (7=</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">n</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">) تقسیم شدند. گروه ورزش 6 هفته تمرین مقاومتی را در قالب بالا رفتن از نردبان پله‌ای (5 روز در هفته) اجرا نموده و گروه کنترل در مداخله تمرینی شرکت ننمودند. بیان نسبی </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PPARy</span></span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">در بافت چربی زیرپوستی، گلوکز ناشتا و مقاومت انسولین در 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی در دو گروه اندازه‌گیری شد. از آزمون تی مستقل جهت مقایسه داده‌ها استفاده شد. تغییرات کمتر از پنج درصد معنی‌دار در نظر گرفته شد. </span></span></span><br> <strong><span style="color:#0070C0;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">یافته‌ها:</span></span></span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">تمرینات مقاومتی به کاهش معنی‌دار گلوکز ناشتا </span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">(001/0></span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">p</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">)</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;"> و مقاومت به انسولین </span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">(001/0></span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">p</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">) </span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">&nbsp;در مقایسه با گروه کنترل منجر شد. در مقایسه با گروه کنترل، بیان </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PPARy</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;"> در پاسخ به تمرینات مقاومتی به میزان معنی‌داری افزایش یافت (</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">013/0 = </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">p</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">). تفاوت معنی‌داری در سطوح انسولین سرم بین 2 گروه مشاهده نشد (</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">184/0 = </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">p</span></span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">).</span></span></span><br> <strong><span style="color:#0070C0;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه‌گیری:</span></span></span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">بر پایه شواهد موجود، کاهش مقاومت انسولین و گلوکز ناشتا را می‌توان به افزایش بیان </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">PPARy</span></span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:10.0pt;">در بافت چربی زیرپوستی موش‌های چاق دیابتی در پاسخ به تمرینات مقاومتی نسبت داد.</span></span></span><br> &nbsp; <strong>Background:</strong> Genetic studies have supported the role of PPAR&gamma; as an effective genetic component in the incidence and severity of Type 2 Diabetes (T2D). The present study aimed to determine the effect of resistance training on PPAR&gamma; expression in subcutaneous fat tissue, insulin resistance, glucose and serum insulin in T2D rats.<br> <strong>Methods:</strong> Fourteen males Wistar rats aged 10 weeks with T2D induced by high fat diet-STZ were randomly divided into exercise (n=7) and control (n=7) groups. Exercise group completed a six weeks resistance training including climbing on a stepladder (5 days/wk) and control group did not participate in any exercise intervention. Relative expression of PPAR&gamma; expression in subcutaneous fat tissue, fasting glucose and insulin resistance were measured 48 hours after the last exercise session of two groups. Independent T test was used to compare data. P values less than 0.05 were considered significant.<br> <strong>Results:</strong> Resistance training led to significant decrease in fasting glucose (p<0.001) and insulin resistance (p<0.001) in comparison to control group. Compared to control group, PPAR&gamma; increased in response to resistance training (p=0.013). No significant difference was obsereved in serum insulin between the two groups (p=0.0184).<br> <strong>Conclusion:</strong> Based on existing evidence, reduced insulin resistance and fasting glucose can be attributed to increased PPAR&gamma; expression in subcutaneous fatty tissue of diabetic obese rats in response to resistance training.<br> &nbsp;<br> &nbsp; بافت چربی, بیان ژن, تمرین مقاومتی, دیابت نوع 2 Fatty tissue, Gene expression, Resistance training, Type 2 diabetes 68 77 http://rjms.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-4656-1&slc_lang=fa&sid=1 Somayeh Yazdanpazhooh سمیه یزدان پژوه 3900319475328460064062 3900319475328460064062 No PhD Student of Exercise Physiology, Islamic Azad University, South Tehran Branch, Tehran, Iran دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران Abdolali Banaeifar عبدالعلی بناعی فر a_banaeifar@iau.ac.ir 3900319475328460064063 3900319475328460064063 Yes Associate Professor of Exercise Physiology, Islamic Azad University, South Tehran Branch, Tehran, Iran دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران Sajad Arshadi سجاد ارشدی 3900319475328460064064 3900319475328460064064 No Assistant Professor of Exercise Physiology, Islamic Azad University, South Tehran Branch, Tehran, Iran استادیار، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران Mojtaba Eizadi مجتبی ایزدی 3900319475328460064065 3900319475328460064065 No Assistant Professor of Exercise Physiology, Islamic Azad University, Saveh Branch, Saveh, Iran استادیار، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه، ساوه، ایران