fa بررسی میزان مقاومت پروپیونی باکتریوم آکنه و استافیلوکوک اپیدرمیدیس نسبت به آنتی‌بیوتیکهایی که در درمان آکنه و لگاریس به کار می‌روند میکروبیولوژی Microbiology پژوهشي Research     منظور از انجام این تحقیق بررسی میزان مقاومت پروپیونی باکتریوم آکنه (PA) و استافیلوکوک اپیدرمیدیس (SE) نسبت به آنتی‌بیوتیکهای مصرف شده در درمان بیماران مبتلا به آکنه ولگاریس با سابقه مصرف آنتی‌بیوتیکهای مورد نظر و همچنین مقایسه آن با موارد کنترل بدون سابقه درمان بود. این مطالعه روی 60 بیمار مبتلا به آکنه ولگاریس التهابی انجام شد که 30 نفر از آنها در موقع نمونه‌گیری، سابقه مصرف موضعی آنتی‌بیوتیکهای کلیندامایسین و اریترومایسین و تتراسیکلین خوراکی را به مدت حداقل 4 ماه داشتند و 30 نفر دیگر به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شدند که فاقد سابقه درمان با آنتی‌بیوتیک، برای درمان آکنه بودند، از ضایعات پوستی این بیماران نمونه‌گیری و کشت به عمل آمد سپس برای کلنی‌های رشد یافته در محیط کشت که استافیلوکوک اپیدرمیدیس یا باسیل غیر هوازی پروپیونی باکتریوم آکنه بودند به روش اندازه‌گیری حداقل غلظت مهارکنندگی MIC(Minimum Inhibitory Concentration) آنتی‌بیوتیکهای فوق‌الذکر، آنتی‌بیوگرام انجام شد. نتایج MIC نشان داد که در 30 بیمار مورد مطالعه که از نمونه‌های تهیه شده از آنها باسیل پروپیونی باکتریوم یا استافیلوکوک اپیدرمیدیس رشد کرده بود، در 3/43% به اریترومایسین، 40% به تتراسیکلین و 3/43% به کلیندامایسین مقاوم بودند که در مقایسه با نتایج حاصل از گروه کنترل این مقاومت به ترتیب 7/16، 10 و 10% بود. Pvalue برای اریترومایسین024/0=P تتراسیکلین 0001/0P< و کلیندامایسین 004/0P< به دست آمد. میزان مقاومت به آنتی‌‌بیوتیک در بیماران مبتلا به آکنه‌ با سابقه درمان، بیش از گروه کنترل بوده است یعنی ارتباط معنی‌داری بین میزان مقاومت به آنتی‌بیوتیک در بیماران مبتلا به آکنه‌ و سابقه درمان وجود دارد در این مطالعه بین میزان مقاومت PA و SE و سابقه درمان قبلی آکنه ارتباط معنی‌داری وجود داشت.<br> ABSTRACT The purpose of this study was to compare the resistance of propiobacteriom acne (PA) and staphylococcus epidermis(SE) to antibiotics in patients that have been treated with antibiotics, With those cases without previous history of therapy as the control group. 60 patients were included in this study. At the time of sampling, all 30 cases of study group had been on therapy for a minimum of 4 months on oral tetracycline and topical clindamycin and erythromycin 30 patients were included in the control group without previous history of antibiotic therapy. Mic (Minimum Inhibitory Concentration) was performed on PA or SE isolated from skin surface of these cases. Erythromycin resistant PA and SE isolated from antibiotic treated acne patients was 43.3% (P=0.024). Tetracycline resistant PA and SE isolated from study group was 40% (P<0.0001). Clindamycin resistant PA and SE isolated from study group was 43.3%(P=0.004). Results of this study show that, incidence of resistance to antibiotics in patients undergoing antibiotic therapy for acne was higher than control group, and there is a correlation between the resistance of SE and PA and the former therapy for acne. ،1 – آکنه ولگاریس ،2 – پروپیونی باکتریوم آکنه ،3 – استافیلوکوک اپیدرمیدیس، 4 – مقاومت دارویی ،5 – درمان با آنتی‌بیوتیک 1) Acne vulgaris 2) Propionibacterium acne 3) Staphylococcus Epidermis 4) Antibiotic resistance 5) Antibiotic therapy 427 433 http://rjms.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-328&slc_lang=fa&sid=1 M Moshir محمد مشیر 3900319475328460014537 3900319475328460014537 Yes S Arzpyma سهیلا ارض‌پیما 3900319475328460014538 3900319475328460014538 No M Shamsabadi محمود شمسی‌آبادی 3900319475328460014539 3900319475328460014539 No F Hoseini فاطمه حسینی 3900319475328460014540 3900319475328460014540 No