fa مقایسه نتایج جااندازی بسته با پین‌گذاری از راه پوست و جااندازی باز با فیکساسیون داخلی در شکستگی سوپراکندیلار بازو در بچه‌ها ارتوپدی Orthopedic پژوهشي Research     شکستگی تیپ 3 سوپراکندیلار بازو در بچه‌ها شکستگی شایع و پرعارضه‌ای است که بحث‌های زیادی پیرامون نحوه درمان آن وجود دارد. روشهای متداول برای درمان این شکستگی، جااندازی بسته با پین‌گذاری از راه پوست و جااندازی باز با فیکساسیون داخلی (ORIF) است که هر یک از این 2 روش مزایا و معایب خاص خود را دارند. این مطالعه به صورت توصیفی و گذشته‌نگر روی 49 بیمار انجام شد که 21 مورد به روش جااندازی بسته و پین‌گذاری از راه پوست و 28 مورد به روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی تحت درمان قرار گرفتند. معاینه بیماران از طریق دعوت‌نامه و ویزیت در درمانگاه و نیز حضور معاینه کننده در محل زندگی بیماران صورت گرفت. در 4 مورد از بیمارانی که به روش جااندازی بسته و پین‌گذاری از راه پوست تحت درمان قرار گرفته بودند شکستگی سوپراکندیلار بازو تیپ 2 و بقیه تیپ 3 بودند، در حالی که تمام بیماران در گروه جااندازی باز و فیکساسیون داخلی تیپ 3 بودند. نتایج با استفاده از معیار آقای Flynn از لحاظ دامنه حرکتی آرنج و دفورمیتی موجود، بررسی شد. ابزاری که برای سنجش در این بررسی به کار برده شد، گونیامتر ارتوپدی بود. در بیماران گروه جااندازی بسته و پین‌گذاری از راه پوست، در 2/76% نتایج عالی و خوب و در 8/23%  نتایج ضعیف و یا متوسط بود. در بیماران گروه جااندازی باز و فیکساسیون داخلی در 1/57% نتایج عالی و خوب و در  8/42% نتایج ضعیف یا متوسط بود. عامل اصلی ایجاد نتایج نامطلوب در روش جااندازی بسته و پین‌گذاری از راه پوست دفورمیتی و بدشکل شدن به علت عدم جااندازی خوب و در گروه جااندازی باز و فیکساسیون داخلی، دفورمیتــی و محدودیــت حرکت بود. در گروه ORIF جراح در Safety Zone کوچکتری از لحاظ انجام خطای تکنیکی قرار داشت. با توجه به نتایج حاصل از این مطالعه، روش جااندازی بسته و پین‌گذاری از راه پوست برای جراحانی که تجربه و امکانات کافی برای انجام عمل ORIF ندارند، پیشنهاد می‌شود ABSTRACT Type III supracondylar fractures of humerus is a common fracture of children with high rate of complications. There is many contraversies about its treatment. Closed reduction and percutaneous pin fixation and also open reduction and internal fixation are two routine surgical methods for this fracture each with own risk and benefits. This is a retrospective study on 49 patients with type III supracondylar fractures. 28 patients treated with open reduction and internal fixation and 21 patients with closed reduction and percutaneous pin fixation. Informations obtained by visit of patients in out patient department and also attendence of examiner, at patients home. There was also 4 patients with type II gartland supracondylar fracture in closed reduction and percutaneous pin fixation group. All patients with ORIF group were type III Garteland. Results evaluated by Flynn criteria for range of motion and deformity. There was 76.2% Excellent and good results in closed reduction and percutaneous pin fixation group and 57.1% in ORIF group. Fair and poor results were 23.8% and 42.8% respectively. Surgeons were in limited safety zone for technical error in ORIF group. Main causes of poor results in closed reduction and percutaneous pin fixation group was deformity due to poor primary reduction and it was both deformity and stiffness in ORIF group. We recommend closed reduction and percutaeous fixation method for average surgeons with limited experience in ORIF techniques. ،1 – شکستگی سوپراکندیلار بازو ،2 – جااندازی بسته با پین‌گذاری از راه پوست،3 – جااندازی باز با فیکساسیون داخلی 1) Supracondylar Fracture of Humerus 2) Closed reduction and percutaneous pin fixation 3) Open reduction and internal fixation 113 119 http://rjms.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-288&slc_lang=fa&sid=1 F Mirza tolooe فردین میرزاطلوعی 3900319475328460014434 3900319475328460014434 Yes A.R Afshar احمدرضا افشار 3900319475328460014435 3900319475328460014435 No Kh Mahmodzadeh خالد محمودزاده 3900319475328460014436 3900319475328460014436 No