fa مقایسه اثر 2 روش فیزیوتراپی در بهبود کشیدگی ضربه‌ای درجه I و II لیگامانهای خارجی مچ پا فیزیوتراپی Physiotherapy پژوهشي Research کشیدگی لیگامانی مچ پا شایعترین آسیب ورزشی است و بیش از      این کشیدگیها در افرادی بروز می‌کند که سابقه آن را داشته‌اند. درمان انتخابی اولیه در کشیدگیهای لیگامانی درجه I وII مچ پا، فیزیوتراپی است. در ایالات متحده هزینه درمان و توان‌بخشی این کشیدگیها بیش از دو بیلیون دلار در سال می‌باشد. از جمله دلایل تکرار(عود) کشیدگی لیگامانی مچ پا کامل نشدن برنامه درمانی یا نبود روشهای درمانی کارآمد برای آن است. هدف از انجام این مطالعه مقایسه اثرات برنامه رایج فیزیوتراپی با یک برنامه جدید بود که برنامه درمانی جدید به منظور آموزش تعادل و حس عمقی طرح‌ریزی شده است. در این تحقیق تعداد 30 بیمار مبتلا به کشیدگی لیگامانی مچ پا انتخاب و بطور تصادفی به 2 گروه 15 نفری تقسیم شدند. برای گروه اول 10 جلسه درمانی با روش سنتی و برای گروه دوم 10 جلسه درمانی با روش جدید فیزیوتراپی انجام شد. بیماران هر گروه قبل از شروع درمان و در پایان 10 جلسه درمانی با آزمونهای تعادلی استاتیک و دینامیک بالینی و ابزاری مورد ارزیابی قرار گرفتند. براساس نتایج به دست آمده در هر دو گروه درمانی، شاخصهای مورد نظر قبل و بعد از درمان بطور معنی‌داری بهتر شده بودند. نتایج آزمون محدوده‌های ثبات در ایستادن روی دو اندام و اندام مبتلا در گروه  درمانی جدید بهبودی بیشتری داشت بطوری که در مقایسه با گروه درمان سنتی اختلاف آماری معنی‌داری را نشان داد. به عنوان نتیجه‌گیری کلی می‌توان گفت که هر چند هر دو روش درمانی در بهبود بیمار مؤثر بوده‌اند اما روش جدید که در آن  تا کید بر حس عمقی و بهبود تعادل وجود دارد، میزان بهبودی بیشتر و زمان لازم برای برگشت مجدد به ورزش کمتر بوده است Ankle sprains are among the most common athletic injuries. Even when treated, two third of the subjects experience it again. Physiotherapy is the chosen treatment for grade I & II ankle ligament sprains. Rehabilitation of such cases costs about two billion dollars a year in the USA. Inadequacy of the treatments and improper treatment protocols seem to be the main cause of recurrence. The present study was designed to compare the effects of conventional physiotherapy program with a new protocol concentrating on proprioceptive and balance training program. For this purpose 30 male subjects suffering from unilateral lateral ankle sprain, selected by convenience sampling, were recruited in the study and randomly allocated to 2 groups of 15. The first group received 10 sessions of conventional physiotherapy as suggested in the literature. The second group received 10 sessions of special proprioceptive and balance training protocol. Each group was tested before and after treatment. Both clinical and instrumented balance tests were performed in both groups to assess the dynamic and static aspects of their balance. Based on the obtained results, both groups were significantly better on all test items after treatment compared to before treatment. Subjects in the second group performed better in Limits of Stability test while standing on both legs as well as on the involved leg. The results also indicated that although both methods were effective in treating the patients, the protocol focusing on proprioceptive and balance training can be more successful in rehabilitation and faster return to the field of the injured athletes. ،1 – کشیدگی لیگامانی مچ پا ،2 – ورزش ،3 – تعادل ،4 – حس عمقی ، 5 – فیزیوتراپی Key Words: 1) Ankle sprain 2) Athletics 3) Balance 4) Proprioception 5) Physiotherapy 517 524 http://rjms.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-219&slc_lang=fa&sid=1 M Akbari محمد اکبری 3900319475328460014832 3900319475328460014832 Yes H Karimi حسین کریمی 3900319475328460014833 3900319475328460014833 No H Farahini حسین فراهینی 3900319475328460014834 3900319475328460014834 No S Faghihzadeh سقراط فقیه‌زاده 3900319475328460014835 3900319475328460014835 No