fa بررسی اثرات هیدروکسید منیزیوم در درمان بی‌اختیاری فوریتی ادرار زنان و زایمان Gynecology پژوهشي Research <p style="DIRECTION: rtl">&nbsp;&nbsp;&nbsp; بی‌اختیاری فوریتی ادرار شایعترین نوع بی‌اختیاری ادرار در زنان سالمند است. داروهای آنتی‌کولینرژیک و داروهای مهارکننده اثرات کلسیم از مهمترین داروهای مورد استفاده در درمان این بیماری می‌باشند. در این بررسی از هیدروکسید منیزیوم به عنوان یک داروی مداخله کننده در فعالیت کلسیم در جهت کاهش قدرت انقباضی عضله دترسور استفاده شده است. در این مطالعه 60 بیمار مبتلا به بی‌اختیاری فوریتی ادرار، بطور تصادفی به 2 گروه تقسیم شدند و تحت درمان با داروی هیدروکسید منیزیوم (30 نفر) و دارونما (30 نفر) به صورت Double blind قرار گرفتند. در این بررسی آینده‌نگر مورد ـ شاهدی، بیماران گروه هدف با 350 میلی‌گرم هیدروکسید منیزیوم (2 بار در روز) به مدت 1 ماه درمان شدند و علائم بالینی، نمودار ادراری روزانه و بررسیهای اورودینامیک قبل و بعد از درمان در این بیماران ثبت شد. پس از پایان دوره درمانی 40% از بیماران تحت درمان با دارو و 7/16% از بیماران تحت درمان با دارونما از بهبود علائم رضایت داشتند که اختلاف بین 2 گروه در این مورد از نظر آماری معنــی‌دار بود(001/0=p). در گـــروه تحـــت درمان با دارو قبل و بعد از درمان، در تعداد دفعات ادرار روزانــه و شبانه و تعداد حملات بی‌اختیاری کاهش معنی‌داری مشاهده گردیـــد(001/0=p). اما در گروه تحــــت درمان با دارونما ایـــن تغییـر آماری معنی‌دار نبود(096/0=P) از نظر یافته‌های اورودینامیک نیز تغییرات قابل توجهی در DPR (detrusor pressure rise) و FDV (first desire to void volume) در بیماران دارای بهبود علائم کلینیکی هر دو گروه مشاهده شد.(05/0p<) براساس نتایج این مطالعه می‌توان گفت که هیدروکسید منیزیوم دارای اثرات مفیدی در رفع علائم بالینی بی‌اختیاری فوریتی ادرار می‌باشد.</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</p> <p>Urge incontinence(UI) is the most common clinical types of urinary incontinence in elderly women. In neurolohically normal patients, detrusor instability(DI) is a common cause of UI. Treatment of this condition is primarily pharmacologic(Anticholinergics, Calcium antagonists), with surgical options being reserved for selected patients. In an experimental double- blined placebo- controlled study the symptoms, micturation variables and cystometry results were compared before and after of treatment. Twelve of 30 (40%) in drug group(D) considered themselves improved and 60% unchanged. Of the 30 women in the placebo group(P) only 16.7% considered themselves improved, a statistically significant response in favor of the drug group(p=0.001). Micturation variables were statistically changed in favor of magnesium hydroxide. In drug group, number of nocturnal episodes changed form 1.8 to 1.3 times per daytime, frequency changed from 12.4 to 10.4 and daytime incontinence changed from 3.2 to 2.3 times. In placebo group these changes is not significant(P=0.096). Among drug and placebo groups changes in detrusor pressure rise and first sensation volume before and after treatment is statistically significant but other parameters showed no statisically significant differences in any category. In conclusion magnesium hydroxide was more effective than placebo but note that this improvement was mush more apparent on subjective assesment than on objective evaluation of cystometric and micturation data.</p> ,1 – بی‌اختیاری فوریتی ادرار ,2 – هیدروکسید منیزیوم , 3 – ناپایداری دترسور , 4 – بررسی اورودینامیک Key Words: 1) Urge incontinence 2) Magnesium hydroxide 3) Overactive bladder 4) Urodynamic study 177 181 http://rjms.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-175&slc_lang=fa&sid=1 F Almasganj فرناز الماس 3900319475328460031476 3900319475328460031476 No F Saneifard فرانک صانعی‌فرد 3900319475328460031477 3900319475328460031477 No H Shokoohi حمید شکوهی 3900319475328460031478 3900319475328460031478 Yes