fa بررسی عوامل مستعد کننده ایجاد زخم پای دیابتی و پیامدهای آن در بیماران مبتلا به سندرم پای دیابتی بستری در مجتمع آموزشی درمانی حضرت رسول اکرم(ص) تهران طی سال‌های 1380-1375 غدد داخلی و متابولیسم Endocrinology & Metabolism پژوهشي Research     اجرای اقدامات پیش‌گیرانه از بروز بیماری دیابت و عوارض ناتوان کننده آن می‌تواند در کاهش بار هزینه‌های اقتصادی تحمیل شده به سیستم‌های بهداشتی بسیار کمک‌کننده باشد. براساس مطالعات اپیدمیولوژیک در ایران، جمعیت دیابتی ایران بالاتر از یک و نیم میلیون نفر تخمین زده می‌شود و حدود 5/22-5/14% از افراد بالای 30 سال تست عدم تحمل گلوکز مختل دارند. سندرم پای ‌دیابتی یکی از عوارض اصلی و دیررس این بیماری و علت اصلی ناتوانی و بستری شدن بیماران مبتلا به دیابت شیرین(ملیتوس) محسوب می‌گردد و حدود 58-50% از موارد قطع عضو اندام تحتانی (آمپوتاسیون) غیرتروماتیک را به خود اختصاص می‌دهد. هدف از این پژوهش بررسی فراوانی عواملی که نقش مستعد کننده‌ای در ایجاد زخم پای دیابتی دارند و بررسی فراوانی پیامدهای متفاوتی که در این بیماران ممکن است رخ دهد بوده است. این بررسی گذشته‌نگر روی پرونده 130 بیمار مبتلا به سندرم پای ‌دیابتی که در یکی از بیمارستان‌های دانشگاهی و مرکزی شهر تهران در یک دوره‌ 5 ساله بستری شده بودند، انجام شد. براساس نتایج به دست آمده 3/72% از بیماران مرد و 6/74% از بیماران مبتلا به NIDDM بودند. میانگین سن ابتلا به این عارضه حدود 62 سال بود و 5/11% از مبتلایان سابقه پوشیدن کفش تنگ قبل از بستری و 40% از بیماران سابقه بستری قبلی به علت زخم پا را داشتند. متوسط زمان ابتلا به اولین زخم پای دیابتی که منجر به بستری شده بود حدود 7/13 سال و متوسط مدت اقامت در بیمارستان 19 روز بوده است، هم‌چنین قطع اندام تحتانی (آمپوتاسیون) در 5/41% از بیماران صورت گرفته بود. ذکر این نکته لازم است که بین مدت بستری شدن و قطع عضو(03/0 = Pvalu) و هم چنین بین سابقه استفاده از سیگار و قطع عضو ارتباط معنی‌داری وجود داشت(01/0 = Pvalu). به طور کلی پای‌ دیابتی یک مشکل شایع در میان مردان دیابتی در ایران است. سن بالا، جنس مذکر، کنترل ضعیف قند خون، سیگار، سابقه قبلی قطع عضو(آمپوتاسیون) یا زخم پا و طول مدت ابتلا به بیماری دیابت شیرین(ملیتوس) می‌توانند از جمله علل مستعدکننده باشند و اغلب بیماران جهت حفظ حیات نیازمند آمپوتاسیون یا دبریدمان وسیع و تهاجمی هستند. با توجه به شیوع بالای دیابت در ایران، چنین پژوهش‌هایی با هدف ایجاد یک زمینه مناسب آموزشی جهت خانواده‌ها و کارکنان سیستم‌های بهداشتی و جهت درمان و کاهش یکی از عوارض مهم این بیماری دارای اهمیت می‌باشد Prophylactic efforts can be helpful for the incidence of diabetes mellitus and its disabling complications and may cause noticeable decline in imposed economical costs on health systems. Epidemiological studies have revealed that Iranian diabetic population is more than 1.5 million and it is estimated that 14.5% to 22.5% of people older than 30 have Impaired Glucose Tolerant test. Foot problems are one of the late complications and main cause of disability, morbidity and hospitalization in diabetic patients. Moreover, 50% to 58% of nontraumatic lower extremity amputation is allocated to diabetic foot problems. Meanwhile the main goals of this research have been focused on assessment of predisposing factors due to diabetic foot ulcer syndrome and frequency of different outcomes that might happen during hospital stay. For this reason, 130 patients who had been hospitalized in one of the central university hospitals in Tehran during 5-year period with diagnosis of diabetic foot syndrome were selected. This study showed that majority of patients were male(72.3%) and 74.6% were suffering from NIDDM. The mean age of getting affacted was 62 years old. History of wearing tight shoes before ulcer was present in 11.5%. Furthermore, 40% had history of prior foot ulcer which led to hospitalization. The average diabetic duration was 13.7 years and the average length of hospital stay was 19 days. Moreover, lower extremity amputation occured in 41.5% of patients. Meanwhile there was a correlation between hospital stay and amputation (Pvalue=0.03) and history of smoking and amputation(Pvalue=0.01). Diabetic foot is a common health problem in Iranian diabetic men. Old age, male sex, poor glycemic control, smoking, history of prior amputation or foot ulcer and diabetic duration can be among precipitating factors. Most of the patients needed aggressive debridment and amputation in order to save their lives. In regard to high prevalence of diabetes in Iran, preparation of an appropriate field for training the patients’ family and health system staff and treatment methods for reducing one of the significant complications of diabetes mellitus is very necessary. ، 1 – دیابت شیرین(ملیتوس) ،2 – سندرم پای دیابتی ،3 – زخم پای دیابتی، 4 – قطع عضو(آمپوتاسیون) Key Words: 1) Diabetes mellitus 2) Diabetic foot syndrome 77 83 http://rjms.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-143&slc_lang=fa&sid=1 H Shahrad Bejestani هادی شهراد بجستانی 3900319475328460015051 3900319475328460015051 No A.R Motabar امیررضا معتبر 3900319475328460015052 3900319475328460015052 Yes