جلد 29، شماره 11 - ( 11-1401 )
جلد 29 شماره 11 صفحات 383-372 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Research code: 98.012
Ethics code: 98.012
Clinical trials code: .
امیر دلشاد1 
، رضا پارسایی فر*2
، رضا پارسایی فر*2
1- استادیار، گروه فیزیولوژی و ایمنولوژی ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران،
2- کارشناسی ارشد، گروه فیزیولوژی و ایمنولوژی ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران ،rezaparsaee057@gmail.com
2- کارشناسی ارشد، گروه فیزیولوژی و ایمنولوژی ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران ،
چکیده: (2298 مشاهده)
زمینه و هدف: یکی از روش های ایمنی در جلوگیری از سرایت بیمای کوید 19 استفاده از ماسک میباشد. هدف تحقیق حاضر بررسی اثر استفاده از ماسک هنگام تمرینات ورزشی بر حداکثر اکسیژن مصرفی در مردان جوان در دوران اپیدمی کووید 19 میباشد.
روش کار: در پژوهش نیمه تجربی حاضر 40 مرد غیرورزشکار (میانگین سنی 40/29 سال، میانگین قد 30/175 سانتیمتر، میانگین وزنی 37/73 کیلوگرم و شاخص توده بدنی 56/23 کیلوگرم بر متر مربع) به صورت تصادفی انتخاب شدند و در چهار گروه تمرینات ترکیبی همراه با ماسک پزشکی، تمرینات ترکیبی همراه با ماسک پارچهای، تمرینات ترکیبی و کنترل قرار گرفتند. اندازه گیری VO2max با آزمون شاتل ران در پیش و پس آزمون انجام شد. برنامه تمرین ترکیبی به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته با استفاده از ماسک پزشکی، ماسک پارچهای و بدون ماسک انجام شد. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمونهای تی وابسته و تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد.
یافتهها: تمرینات ترکیبی باعث افزایش معنادار VO2max شد (01/0>P)، سطح VO2max در هر دو گروه ماسک پایینتر از گروه تمرین بدون ماسک بود (01/0>P). تفاوت معنی داری بین گروههای ماسک پارچهای و پزشکی دیده نشد (05/0<P).
نتیجهگیری: به طور کلی نتیجه تحقیق حاضر بر این نکته تاکید دارد که ماسکهای پزشکی و جراحی با افزایش مقاومت راه هوایی باعث کاهش قابلیتهای قلبی تنفسی میگردد. تمرین در دوره کرونا با ماسکهای موجود منجر به کاهش حداکثر اکسیژن مصرفی نسبت به تمرین بدون ماسک می شود.
روش کار: در پژوهش نیمه تجربی حاضر 40 مرد غیرورزشکار (میانگین سنی 40/29 سال، میانگین قد 30/175 سانتیمتر، میانگین وزنی 37/73 کیلوگرم و شاخص توده بدنی 56/23 کیلوگرم بر متر مربع) به صورت تصادفی انتخاب شدند و در چهار گروه تمرینات ترکیبی همراه با ماسک پزشکی، تمرینات ترکیبی همراه با ماسک پارچهای، تمرینات ترکیبی و کنترل قرار گرفتند. اندازه گیری VO2max با آزمون شاتل ران در پیش و پس آزمون انجام شد. برنامه تمرین ترکیبی به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته با استفاده از ماسک پزشکی، ماسک پارچهای و بدون ماسک انجام شد. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمونهای تی وابسته و تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد.
یافتهها: تمرینات ترکیبی باعث افزایش معنادار VO2max شد (01/0>P)، سطح VO2max در هر دو گروه ماسک پایینتر از گروه تمرین بدون ماسک بود (01/0>P). تفاوت معنی داری بین گروههای ماسک پارچهای و پزشکی دیده نشد (05/0<P).
نتیجهگیری: به طور کلی نتیجه تحقیق حاضر بر این نکته تاکید دارد که ماسکهای پزشکی و جراحی با افزایش مقاومت راه هوایی باعث کاهش قابلیتهای قلبی تنفسی میگردد. تمرین در دوره کرونا با ماسکهای موجود منجر به کاهش حداکثر اکسیژن مصرفی نسبت به تمرین بدون ماسک می شود.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
فیزیولوژی ورزش