جلد 28، شماره 8 - ( 8-1400 )
جلد 28 شماره 8 صفحات 20-11 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Research code: 20821404971001
Ethics code: IR.IAU.SARI.REC.1399.008
Clinical trials code: مطالعه بر روی موش است
1- دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ساری، ساری، ایران، دانشگاه ازاد ساری
2- دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ساری، ساری، ایران، دانشگاه ازاد ساری ،af.hessari@gmail.com
2- دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ساری، ساری، ایران، دانشگاه ازاد ساری ،
چکیده: (2963 مشاهده)
زمینه و هدف: مطالعات زیادی نقش سایتوکاین TGF-β1 در تنظیم رشد و ماتریکس خارج سلولی و تمایز سلولی را نشان دادهاند. هدف از مطالعه حاضر، مقایسه اثر 8 هفته تمرین ترکیبی با دو ترتیب مختلف بر میزان TGF-β1 عضله اسکلتی تند و کند تنش موشهای نر ویستار میباشد.
روش کار: برای انجام این مطالعه، 40 سر موش نر ویستار به روش تصادفی به 5 گروه: تمرینی مقاومتی، استقامتی، مقاومتی-استقامتی، استقامتی- مقاومتی و کنترل تقسیم شدند. ﮔﺮوه ﺗﻤﺮﻳﻦ مقاومتی به مدت 8 هفته (5 جلسه در هفته) که شامل بالا رفتن از نردبان مخصوص به ارتفاع 1 متر و متشکل از 26 پله بود که بر اساس درصدی از آزمون اضافه بار (75 درصد وزن) در هفته اول شروع و هر هفته 30 گرم با آن اضافه شد. تمرین استقامتی بر روی تردمیل و با شدت 12 متر در دقیقه و زمان 15 دقیقه در هفته اول شروع و با افزایش سرعت و زمان دویدن به 30 متر در دقیقه و زمان 60 دقیقه در هفته هشتم رسید. از روش آماری تحیلیل واریانس یکطرفه و سطح معناداری 05/0 ≥α استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که تمرین مقاومتی منجر به کاهش معنیدار میزان TGF-β1 عضله تند انقباض نسبت به گروه کنترل شد (008/0P=). اگرچه هر دو تمرین ترکیبی منجر به کاهش غیرمعنیدار TGF-β1 شدند ولی تفاوت معنیداری بین گروههای تمرین ترکیبی با ترتیب متفاوت مشاهده نشد (05/0P≥).
نتیجه گیری: به نظر میرسد که ترتیب اجرای تمرین ترکیبی منجر به پاسخ متفاوتی در بیان TGF-β1 عضلات تند و کند انقباض موشهای ویستار نمیشود.
روش کار: برای انجام این مطالعه، 40 سر موش نر ویستار به روش تصادفی به 5 گروه: تمرینی مقاومتی، استقامتی، مقاومتی-استقامتی، استقامتی- مقاومتی و کنترل تقسیم شدند. ﮔﺮوه ﺗﻤﺮﻳﻦ مقاومتی به مدت 8 هفته (5 جلسه در هفته) که شامل بالا رفتن از نردبان مخصوص به ارتفاع 1 متر و متشکل از 26 پله بود که بر اساس درصدی از آزمون اضافه بار (75 درصد وزن) در هفته اول شروع و هر هفته 30 گرم با آن اضافه شد. تمرین استقامتی بر روی تردمیل و با شدت 12 متر در دقیقه و زمان 15 دقیقه در هفته اول شروع و با افزایش سرعت و زمان دویدن به 30 متر در دقیقه و زمان 60 دقیقه در هفته هشتم رسید. از روش آماری تحیلیل واریانس یکطرفه و سطح معناداری 05/0 ≥α استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که تمرین مقاومتی منجر به کاهش معنیدار میزان TGF-β1 عضله تند انقباض نسبت به گروه کنترل شد (008/0P=). اگرچه هر دو تمرین ترکیبی منجر به کاهش غیرمعنیدار TGF-β1 شدند ولی تفاوت معنیداری بین گروههای تمرین ترکیبی با ترتیب متفاوت مشاهده نشد (05/0P≥).
نتیجه گیری: به نظر میرسد که ترتیب اجرای تمرین ترکیبی منجر به پاسخ متفاوتی در بیان TGF-β1 عضلات تند و کند انقباض موشهای ویستار نمیشود.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
فیزیولوژی ورزش