جلد 13، شماره 51 - ( 3-1385 )                   جلد 13 شماره 51 صفحات 156-149 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Sheikh M, Olyaee G, Abolfazli R, Hosseini H. Assessment of the Effects of Neurodevelopmental Treatment(NDT) and Botulinum Toxin Injection on Spastic Hemiplegic Patients. RJMS 2006; 13 (51) :149-156
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-601-fa.html
شیخ مانیا، علیایی غلامرضا، ابوالفضلی رویا، هاشمی حسین اصغر. بررسی تاثیر درمان بر اساس تکامل سیستم عصبی و تزریق سم بوتولنیوم در بیماران مبتلا به همی‌پلژی اسپاستیک. مجله علوم پزشکی رازی. 1385; 13 (51) :149-156

URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-601-fa.html


چکیده:   (7775 مشاهده)

    زمینه و هدف: همی‌پلژی در اثــر ضایعــه نــورون محرکــه فوقانــی ایجاد می‌شود و طی آن، بیمار با مشکلاتی از قبیل فلج اسپاستیک اندام درگیــر و ضعــف ناتوانــی در انجــام الگوهای حرکتــی مواجــه می‌شــود. یکی از شیوه‌های مؤثر درمانــی جهــت ایــن بیمــاران، روش NDT(Neurodevelopmental treatment) بر پایــه نظریات بوبــات می‌باشد. از طرف دیگر، مطالعات اخیر نشــان داده‌اند که سم بوتولنیوم قادرســت به طور مؤثری، اسپاستی‌سیتــی را در عضلات اسپاستیک کاهش دهد. هدف این مطالعه، مقایسه درمان بر اساس تکامل سیستم عصبی(NDT) بعلاوه تزریق سم بوتولنیوم نوع A(BTX-A=Botulinum toxin injection type A) و درمان براساس تکامل سیستم عصبی به تنهایی بر روی کاهش اسپاستی‌سیتی و بهبود کیفیت الگوهای حرکتی اندام تحتانی بیماران همی‌پلژیک بود. روش بررسی: 15 بیمار با دامنه سنی 70-27 سال در این بررسی شرکت نمودند. بیماران در فاز اسپاستیک بوده و قادر بودند با یا بدون وسیله کمکی راه بروند. شدت اسپاستی‌سیتی براساس OAS(Original Ashworth Scale) بین یک تا سه بود. 5 بیمار با روش NDT(گروه A) و 10 بیمار با روش ترکیبی(گروه B) درمان شدند. تزریق BTX-A در عضلات کاف اندام تحتانی صورت گرفت. ارزیابی پایه، شامل اندازه‌گیری شدت اسپاستی‌سیتی پلانتار فلکسورها براساس OAS، دامنه حرکتی فعال و غیرفعال حرکت دورسی فلکسیون مچ پا و بررسی کیفیت الگوهای حرکتی اندام تحتانی بود. یافته‌ها: به دنبال انجام این درمان‌ها در هر دو گروه، کاهش اسپاستی‌سیتی، افزایش دامنه‌های حرکتی فعال و غیرفعال دورسی فلکسیون مچ پا و بهبود کیفیت الگوهای حرکتی اندام تحتانی مشاهده شد. کلیه این تغییرات در گروه B بارزتر بودند(05/0P<). نتیجه‌گیری: می‌توان نتیجه گرفت که تکنیک‌های NDT با مهار الگوهای حرکتی غیرطبیعی و تسهیل پاسخ‌های حرکتی طبیعی قادرند اسپاستی‌سیتی را کاهش داده و میزان دامنه حرکتی و کیفیت الگوهای حرکتی را بهبود بخشند و توانایی بیمار را جهت انجام حرکات مجزا علی‌رغم وجود الگوهای حرکتی کلیشه‌ایی افزایش دهند. اثر مستقیم BTX-A روی تون عضله و کاهش اسپاستی‌سیتی، قادرست تأثیر تکنیک‌های NDT را افزایش دهد.

متن کامل [PDF 155 kb]   (2136 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فیزیوتراپی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2024 CC BY-NC 4.0 | Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb