جلد 14، شماره 55 - ( 4-1386 )                   جلد 14 شماره 55 صفحات 35-45 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Babaei S, Changizy Ashtiani S. Comparative Assessment of the Healing process of Two Kinds of Endochondral Bone Allografts with each other and with Intramembranous Allografts Assisted by Double Deantigenization . RJMS. 2007; 14 (55) :35-45
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-730-fa.html
بابایی سعید، چنگیزی آشتیانی سعید. بررسی مقایسه‌ای روند ترمیم دو نوع آلوگرافت استخوانی داخل غضروفی با یکدیگر و با آلوگرافت‌های داخل غشایی همراه با آنتی‌ژن زدایی دو گانه . مجله علوم پزشکی رازی. 1386; 14 (55) :35-45

URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-730-fa.html


چکیده:   (6026 مشاهده)

    زمینه و هدف: در مقایسه اتوگرافت و آلوگرافت استخوانی، شرایطی مثل انجام دو عمل جراحی همزمان روی یک فرد، محدود بودن اندازه پیوند، افزایش احتمال وقوع خونریزی و غیره، سبب شده است تا متخصصین به جایگزین مناسب اتوگرافت، یعنی آلوگرافت نیز بیاندیشند. در این مطالعه با توجه به اهمیت نوع استخوان انتخاب شده برای پیوند، از نظر منشاء جنینی و همین‌طور از نظر ساختار بافتی آن و با توجه به اهمیت فاکتورهای موثر در افزایش ضریب موفقیت پیوندهای آلوگرافت از جمله نحوه آنتی‌ژن‌زدایی، روند ترمیم انواع آلوگرافت‌های کورتیکوکنسلوس(Corticocancellous) و کورتیکال(Cortical) استخوانی از منشاً داخل غضروفی، با یکدیگر و با آلوگرافت‌های کورتیکوکنسلوس از منشاء داخل غشایی مقایسه شده است، همچنین کارایی روش آنتی‌ژن زدایی دو گانه نیز مورد بررسی قرار گرفته است. روش بررسی: در این مطالعه تجربی که بر روی خرگوش نیوزلندی صورت گرفت، 42 قطعه پیوندی شامل 30 قطعه در گروه آزمایش، به صورت 10 قطعه آلوگرافت کورتیکوکنسلوس از منشاء جمجمه(CoI=Corticocancellous intramembraneous)، 10 قطعه آلوگرافت از نوع کورتیکوکنسلوس از منشاء لگن(CoE=Corticocancellous endochondral) و 10 قطعه آلوگرافت از نوع کورتیکال از منشاء تیبیا(CE=Cortical endochondral)، به استخوان تیبیا در فاصله 2 سانتی‌متری مفصل زانوی خرگوش پیوند زده شد، همچنین، 6 قطعه اتوگرافت در گروه شم، پس از آنتی‌ژن‌زدایی جهت بررسی اثرات روش آنتی‌ژن زدایی در روند ترمیم پیوند و 6 قطعه اتوگرافت نیز در گروه کنترل، بدون آنتی‌ژن‌زدایی جهت بررسی اثرات روش جراحی و شرایط اتاق عمل در روند ترمیم پیوند، با یکدیگر مقایسه گردید و روند ترمیم پیوند بافت به مدت 3 ماه پیگیری شد. بررسی روند ترمیم با استفاده از رادیوگرافی‌ها و براساس حضور یا عدم حضور کالوس استخوانی و مقاطع دکلسیفیه بافتی و مشاهدات میکروسکوپی صورت گرفت و نتایج به کمک نرم‌افزار آماری(Version 11.5)SPSS و توسط آزمون دقیق فیشر و آزمون آنالیز نسبت شانس(odds' ratio Analysis)، مورد ارزیابی واقع شد. یافته‌ها: میزان موفقیت در گرافت‌های CoI، 80%، گرافت‌های CoE، 60% و در گروه گرافت‌های CE، 70% بود. در گروه کنترل، سرعت اتحاد و ترمیم، بسیار سریع(8 هفته) و در گروه شم، از کندی مشخصی برخوردار بود(12 هفته). سوراخ‌های خالی در تیبیای گروه شم، حتی پس از 3 ماه نیز ترمیم نگردید. نتیجه‌گیری: تعداد موارد موفقیت آلوگرافت‌های CoI، بیش‌تر از موارد CoE و CE بوده است، اما آزمون‌های آماری(فیشر و آنالیز شانس) بیانگر آنست که این تفاوت از نظر آماری، معنی‌دار نیست(05/0P value>). نتایج میکروسکوپی، حاکی از آنست که آلوگرافت داخل غشایی، از سرعت و موفقیت بیش‌تری در روند ترمیم و اتحاد برخوردار است.

متن کامل [PDF 356 kb]   (1704 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: بافت‌شناسی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2018 All Rights Reserved | Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb