iumssj
جلد 6، شماره 3 - ( 9-1378 )                   جلد 6 شماره 3 صفحات 210-222 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Salek Moghaddam A, Mostafavi H, Kamgooyan M, Imani M, Shekarabi M. Study of Association of HLA Schizophernia in Iranian Patients of Shahid Esmaeili Hospital. RJMS. 1999; 6 (3) :210-222
URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-1761-fa.html
سالک مقدم علیرضا، مصطفوی حمید، کم گویان ملیحه، ایمانی محسن، شکرابی مهدی. بررسی ارتباط HLA با بیماری اسکیزوفرنی در بیماران ایرانی درمانگاه روانی شهید اسماعیلی. مجله علوم پزشکی رازی. 1378; 6 (3) :210-222

URL: http://rjms.iums.ac.ir/article-1-1761-fa.html


چکیده:   (10491 مشاهده)

  بیماری اسکیزوفرنی شدیدترین بیماری تضعیف کننده قوای ذهنی است و به عنوان یک بیماری روانی مزمن مطرح می شود. میزان شیوع بیماری در جوامع مختلف بین 7/0-1 درصد است و از اهمیت زیادی برخوردار است. به همین دلیل مطالعات مختلفی در این زمینه صورت گرفته و می گیرد. یکی از این مطالعات، بررسی علل بروز بیماری است. از آنجا که عوامل ژنتیکی از عوامل مداخله گر در بروز یا افزایش استعداد ابتلا به بیماری هستند بررسی آنها می تواند در شناخت، تشخیص و پیشگیری از بیماری موثر باشد. در میان عوامل ژنتیکی، می توان از مجموعه اصلی سازگاری بافتی (MHC) انسان (HLA) نام برد. ارتباط بسیاری از بیماریها با HLA مورد بررسی قرار گرفه است که از این میان نشانگان (syndrome) بهجت با HLA-B5 و اسپوندیلیت آنکیلوزکننده (ankylosing) با HLA-B27 بیشترین ارتباط را نشان داده اند و حتی در تشخیص این بیماریها از تعیین HLA استفاده می شود. با توجه به این ارتباطات و همچنین مطالعات انجام شده در کشورهای دیگر بر آن شدیم که ارتباط بیماری اسکیزوفرنی را با منظومه HLA(system) در بیماران ایرانی مورد بررسی قرار دهیم. فراوانی آنتی ژنهای HLA نوع II,I(class) در 45 بیمار اسکیزوفرنیایی شامل 20 زن، با میانگین سنی 29، 25 مرد، با میانگین سنی 35 سال مورد مطالعه قرار گرفت. بیماری این افراد توسط روانپزشک تائید شده بود و همه آنها از نظر جسمی بر اساس معیارهای بالینی و آزمایشگاهی سالم بودند نمونه گیری از بین بیماران درمانگاه شهید اسماعیلی دانشگاه علوم پزشکی ایران در شهر تهران انجام شد. تعداد آنتی ژن های مورد مطالعه 52 مورد بود. تعیین آنتی ژن ها با استفاده از واکنش میکرولنفوسیتوتوکسیتی ( ترازاکی 1946) انجام شد.

  نتایج این مطالعه نشان می دهد که افراد شاهد و بیمار در فراوانی آنتی ژن های B15,Bw6,B51,B5,Aw18,A9, DQ1,DR11,DRS,Cw3 به طور معنی داری (0/05>p) با هم اختلاف دارند . از بین این موارد خطر نسبی (RR) در آنتی ژن های Cw3,Bw6 بیشتر از یک بود ( به ترتیب 6/4 و 67/29 و در بقیه موارد کمتر از یک بود. بنابراین می توان گفت که آنتی ژن های Bw6 ( با ضریب سببی EF برابر با 72/0) و Cw3 ( با ضریب سببی EF برابر با 13/0 ) بیشترین ارتباط مثبت را نشان می دهند و آنتی ژن های دیگر شاید در برابر بیماری نقش محافظتی داشته باشد.

 

متن کامل [PDF 1652 kb]   (1889 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: ایمنی‌شناسی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 All Rights Reserved | Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb